{"product_id":"tilviljanakennd-ljosmynd-ur-fornami-mir","title":"Tilviljanakennd ljósmynd úr fornámi MÍR","description":"\u003cp dir=\"ltr\"\u003e\u003cspan\u003eStærð með ramma - H:32,5cm x B:26,5cm\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp dir=\"ltr\"\u003e\u003cspan\u003eÞað sem mér finnst áhugaverðast við þessa mynd að hún virðist vera á mörkum þess að vera ljósmynd og verða að einhverju öðru en hún er samt ljósmynd. Ég tók ljóstmynd með filmumyndavél og vann hana svo í myrkraherberginu í Myndlistarskólanum í Reykjavík þegar ég var í fornáminu. Ég skildi ekki ljósmyndun, hvorki tæknina né vökvana né neitt annað svo ég gerði bara eitthvað og þessi ljósmynd kom út. Ég er mjög ánægð með hana. \u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp dir=\"ltr\"\u003e\u003cspan\u003eÞarna eru plöntur. Það sér maður. En um leið og maður horfir lengur hætta þær að vera plöntur og fara að líkjast einhverju sem er á milli minningar, draums og skuggamyndar. Hvítu svæðin glóa næstum eins og frost, reykur eða stjörnuþokur. Dökku svæðin gleypa svo aftur smáatriðin og skilja eftir sig form sem eru kunnugleg en ómöguleg að festa alveg í orð. En þetta eru samt bara plöntur þó ég (og örugglega aðrir) geti lesið alls konar annað rugl úr þessu.\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp dir=\"ltr\"\u003e\u003cspan\u003eÞað sem heillaði mig við myrkraherbergið var inmitt þetta. Þar hættir ljósmyndin að vera bara skráning á veruleikanum. Hún verður samtal milli ljósins, efnanna, pappírsins og tilviljunarinnar. Því þetta er svo mikil tilviljun. Ég hafði enga fyrirfram ákveðna hugmynd, vissi ekkert í minn haus, sá auðvitað ekkert því það var mjög mikið myrkur þarna en samt gat ég framleitt þessa mynd.\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp dir=\"ltr\"\u003e\u003cspan\u003eÍ þessari mynd virðist náttúran hafa verið tekin í sundur og sett saman aftur. Plönturnar eru enn til staðar en þær eru orðnar að mynstrum, birtu og áferð. Augað leitar að einhverju þekktu en finnur stöðugt eitthvað annað.\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp dir=\"ltr\"\u003e\u003cspan\u003eÞegar ég vann þessa mynd í myrkraherberginu árið 2022 var ég að leika mér með efnin og ljósið og sjá hvað gæti gerst, því mig langaði að læra þetta en ég skildi ekki sjúklega þykka breska hreiminn sem kennarinn var með og það var sama hvað ég las á netinu og glósaði, þetta var bara ekki eitthvað sem ég átti að skilja. Útkoman varð ekki bara ljósmynd af plöntum heldur mynd af umbreytingu. Mynd af því hvernig eitthvað hversdagslegt getur orðið framandi þegar maður hægir á sér og gefur tilviljuninni smá pláss.\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp dir=\"ltr\"\u003e\u003cspan\u003eÞað er kannski það sem mér finnst fallegast við analóga ljósmyndun. Maður hefur aldrei fulla stjórn. Og stundum verða bestu myndirnar til einmitt þar sem stjórnin endar. Þetta er fullkomið dæmi um það hvað það er dásamlegt að sleppa tökunum.\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp dir=\"ltr\"\u003e\u003cspan\u003e---\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp dir=\"ltr\"\u003e\u003cspan\u003eWhat I find most interesting about this image is that it seems to be on the verge of being a photograph and becoming something else, but it is still a photograph. I took a photo with a film camera and then processed it in the darkroom at the Reykjavík School of Fine Arts when I was in my early studies (Fornám). I didn’t understand photography, neither the technology nor the liquids nor anything else, so I just did something and this photograph came out. I’m very happy with it.\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp dir=\"ltr\"\u003e\u003cspan\u003eThere are plants. You can see that. But as you look longer, they stop being plants and start to resemble something that is between a memory, a dream and a silhouette. The white areas glow almost like frost, smoke or nebulae. The dark areas then absorb the details again, leaving behind shapes that are familiar but impossible to fully capture in words. But these are still just plants, even though I (and probably others) can read all kinds of other confusion bullshit from this.\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp dir=\"ltr\"\u003e\u003cspan\u003eWhat fascinated me about the darkroom was this. The photograph ceases to be just a record of reality. It becomes a conversation between light, materials, paper and chance. Because it is so much chance. I had no preconceived idea, knew nothing in my head, of course I saw nothing because it was very dark there, but still I was able to produce this image.\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp dir=\"ltr\"\u003e\u003cspan\u003eIn this image, nature seems to have been taken apart and put back together. The plants are still there but they have become patterns, light and texture. The eye searches for something familiar but constantly finds something else.\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp dir=\"ltr\"\u003e\u003cspan\u003eWhen I made this image in the darkroom in 2022, I was playing with the materials and the light and seeing what could happen, because I wanted to learn this but I didn't understand the incredibly thick British accent the teacher had and no matter what I read online and took notes, it was just not something I was supposed to understand. The result was not just a photograph of plants but an image of transformation. A picture of how something mundane can become exotic when you slow down and give chance a little space.\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e\n\u003cp dir=\"ltr\"\u003e\u003cspan\u003eThat's perhaps what I love most about analog photography. You're never in complete control. And sometimes the best photos are created exactly where control ends. This is a perfect example of how wonderful it is to let go.\u003c\/span\u003e\u003c\/p\u003e","brand":"svavs","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":53839876718956,"sku":null,"price":20000.0,"currency_code":"ISK","in_stock":true}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/0913\/6593\/3420\/files\/image00003.jpg?v=1780415833","url":"https:\/\/svavs.is\/products\/tilviljanakennd-ljosmynd-ur-fornami-mir","provider":"svavs","version":"1.0","type":"link"}