FOKKING FOKK!!!

Eins og ég hef margoft talað um þá bý ég í húsnæði sem spilar ekki vel með einhverfu minni. Hér eru alls konar hljóð sem virka eins og ofbeldi á mig, ég veit að þetta er ekki vísvitandi ofbeldi en stundum líður mér eins og það sé verið að kyrkja mig og svo slá mig á bæði eyrun samtímis. Það hefur þó lagast að undanförnu en óttinn við að þessi hljóð geta komið hvenær sem er er orðinn svo samgróinn mér inn að beinum að ég næ aldrei almennilega að slaka á. Sem er slæmt því það þurfa allir að geta slakað á, sérstaklega heima hjá sér. 

Og svo gerðist eftirfarandi:

Þrettánda ágúst lendi ég í aftanákeyrslu sem var svosem ekkert alvarleg þannig en ég fékk nýjan bíl og tognaði í baki og hálsi. Það fyrsta sem ég gerði þegar þetta gerðist var að hringja í Sóleyju, litlu systur mína því hún vissi allt um margt.

Þrítugasta ágúst deyr svo Sóley. Ég held að einhver hluti af mér hafi stoppað þann dag. Ekki dáið alveg en orðið mjög hljóðlátur, kannski lagst í dvala. Eins og heimurinn hafi misst lit, skærasta og fallegasta litinn! Tveimur vikum síðar var jarðarförin og ég tók mér eina viku til viðbótar til að vera með fjölskyldunni áður en ég hóf að mæta í skólann að nýju. Mér var ekki sýnd of mikil vorkunn, enda hafði ég beðið um það en mér var sýnd hlýja og samkennd í mismunandi formum, sem mér þótti vænt um. Haustönnin var erfið en góð. Stjúpi hafði fyrr um sumarið greinst með mnd en það er banvænn lömunarsjúkdómur sem mig grunaði ekki þá hvað væri erfiður að fylgjast með. En það venst svosem, eins og allt annað. Það tekur bara tíma.

Jólin voru erfið en þá var ég ógeðslega mikið ein. Albert, hundurinn minn, veitti mér þó ró í sálina og hjálpaði mér að takast á við kvíðaköst. Ég var ekki alveg ein ein. En ég var samt mjög nálægt því að missa vitið sem varð til þess að ég átti rosalega erfitt með að byrja aftur að vera innan um fólk eftir nokkra vikna einangrun, eiginlega. Auðvitað hitti ég eitthvað fólk en það liðu oft margir dagar þar sem ég lá bara uppi í sófa og hreyfði mig ekki. Ég hafði hvorki kjark né orku í að biðja um félagsskap og ég held að flestir hafi verið hræddir við að veita mér félagsskap því það vissu svo fáir hvað ég var að ganga í gegnum. Sem betur fer og ég held að fólk hafi frekar viljað gefa mér pláss og rými og næði. Sem er auðvitað bara rugl!! Það er akkúrat ekki það sem ég þurfti!! Ég byrjaði að hata fólk, ekki einstaklinga, bara fólk yfir höfuð. Ég þoldi ekki að fólk hefði annað fólk, að fólk ætti fullt af börnum, öruggt húsnæði þar sem það gat slakað á og svo framvegis. Ég varð bitur. 

Vorönnin fór brösulega af stað. Ég byrjaði í leiklistaráfanga með alveg ókunnugu fólki og fyrsta leikritið sem við lásum var um kóng og tvær systur! Tvær systur!! Það var ógeðslega erfitt! Næsti áfangi hét Sjálfstæð vinna á verkstæði þar sem ég átti, eins og nafnið gefur til kynna, að vinna sjálfstætt. Svo ég fór úr því að vera innan um alls konar ókunnugt fólk í krefjandi áfanga í að vinna ein. Það er bara allt eða ekkert en daginn sem sjálfstæði áfanginn átti að byrja fann ég Albert minn stífan og kaldan í búrinu sínu. Hann dó 19. Janúar.

FOKK!!

Ég tók mér frí í eina viku og gerði svo tilraunir til að byrja aftur að vinna eitthvað í náminu. Það gekk brösulega og blessunarlega var ég bara í 25 einingum þessa önnina og var búin með alla listasöguáfanga. Þarna byrjaði ég aftur að taka kvíðalyf til að hjálpa mér að sofna en aukaverkanirnar voru frekar óþægilegar svo ég byrjaði strax næsta, eða þarnæsta dag, að trappa mig niður af þeim. Þetta eru lyfseðilsskyldar töflur sem ég hef átt í neyðartilfellum þegar ég fæ kvíðaköst og ég hef alltaf getað tekið eina eða tvær eftir aðstæðum án þess að þurfa að trappa mig niður en núna var ég bara of veik.

Janúar leið og ég var alltaf á leiðinni að fara til Bellu minnar að setja á hana rebbahúðflúr með henna tattoo kremi. Ég fór yfirleitt til hennar á þriggja vikna fresti til að endurgera rebbann en hún var með krabbamein og mátti því ekki fá alvöru húðflúr, eða hún vildi ekki taka áhættuna á því ef ónæmiskerfið hennar myndi ekki höndla það. Ég hafði að vísu ekkert farið til hennar eftir að Sóley dó því … ég veit reyndar ekki af hverju.

Daginn eftir fyrstu lyfjalausu nóttina fékk ég þær upplýsingar að Bella mín, hefði dáið. 24. febrúar.

FOKKING FOKK!!!

Ég var of sein að fara til hennar að teikna rebbann á hana og ég sé svo eftir því, þegar ég hugsa um það en ég reyni að hugsa ekki um það því það er svo vont að sjá eftir einhverju sem maður getur ekki breytt og hún hefði ekki viljað að ég sæi eftir neinu hvort sem er. Hún var mjög praktísk og skynsöm kona og sagði bara það sem segja þurfti. En fyrir þá sem ekki vita þá var rebbinn, hennar spirit animal. Daginn eftir húðflúraði ég rebbann á hægri handlegginn minn, með vinstri hendinni, nota bene! Með bleki, svo hann verður hjá mér að eilífu. Nema ég missi hendina, sem ég vona að gerist ekki. En lífið er svo fokking ófyrirsjáanlegt að mér finnst ég ekkert vita lengur.

Ég byrjaði aftur á kvíðalyfjunum til að hjálpa mér að sofa og tók melatónín ofan í það. Það tók mig nokkrar vikur að geta bara byrjað að trappa mig niður í þetta skipti og voru aukaverkanirnar farnar að vera frekar óþægilegar. Mér leið alltaf eins og ég væri ofan í vatni. Sjónin var oft óskýr og mér fannst heimurinn bókstaflega fara of hratt. En ég var ekki ofan í vatni og gat því hreyft mig á eðlilegum hraða, en hausinn, augun og skynfærin voru ofan í vatni. Svo mér var oftar en ekki óglatt.

Jarðarförina hafði hún Bella undirbúið að mestu leyti sjálf enda vissi hún að hún ætti stutt eftir. Við héldum samt öll að hún ætti aðeins meiri tíma, allavega fram á sumar því síðustu niðurstöður litu svo vel út sagði læknirinn sem klóraði sér í hausinn og hún var farin að fá hárið aftur svo það voru allir frekar vongóðir. Meira að segja hún sjálf! 

En þetta er enn eitt dæmið sem kennir okkur hvað tíminn er dýrmætur. Við vitum aldrei (eða næstum aldrei, yfirleitt aldrei) hvenær hann endar. Hjá okkur eða öðrum.

Mánuði seinna dó frændi minn, bróðir ömmu. Þó það hafi alveg verið kominn tími fyrir hann til að kveðja og fara yfir móðuna miklu þá var það auðvitað ekkert gleðiefni. Og þó ég hafi ekki umgengist hann mikið síðustu ár og þó að jarðarförin hafi verið falleg og það var gott að hitta ekkjuna hans og börnin, þá var ég bara búin með jarðarfarakvótann minn og öll sköpunarþörf, sköpunargleði fór í burtu. Ég var búin á því og var orðin frekar þreytt áður en allt þetta gerðist.

Svo þú getur rétt ímyndað þér, en samt örugglega ekki, vonandi ekki, hvað ég er orðin uppgefin núna.