Netverslunargerðin ógurlega

Það hefur lengi staðið til að búa til netverslun. Ég hef byrjað oft, en alltaf kom eitthvað upp sem stöðvaði mig. Stundum fékk ég skyndilega áhuga á einhverju allt öðru og varð alveg flökurt við tilhugsunina um að sinna neinu öðru en því – þar til nýtt áhugamál poppaði upp. Þetta er víst algengt hjá fólki með ADHD, sem ég er líklega með, þó ég sé ekki með formlega greiningu. Tveir geðlæknar hafa talað við mig í um fimm mínútur hvor áður en þeir sögðu „ójá, þú ert með athyglisbrest". Síðasti geðlæknir sem ég talaði við sagði að ég væri ekki með adhd en hann sagði að ég væri með afburðarminni og ofurgreind en ég tengi betur við adhd en hitt.

Með tímanum hef ég komist að því að þetta er ekki bara leti eða skortur á aga. Þetta er eitthvað sem ég þarf að læra að vinna með. Ég áttaði mig á því fyrir löngu, en hef ekki náð tökum á þessum „brestum“ mínum eins og ég „ætti“. Ég set gæsalappir utan um þessi orð af ástæðu – því þeir svokölluðu brestir eru líka hlutar af mér sem gefa mér innsýn og sköpunarkraft. Og ég „ætti“ svosem ekkert eitthvað frekar en eitthvað annað. Ég vissi einfaldlega ekki hvað annað orð ég átti að nota í þessu samhengi. En þá er það útkljáð og við getum haldið áfram með mál málanna.

Þessi netverslun hefur verið algjör hausverkur. Sérstaklega dagbókarhlutinn. Ég hef brostið í grát, öskrað, eða kannski gargað – en alltaf snúið mér frá hundinum mínum svo hann héldi ekki að ég væri að öskra á hann. Þegar ég hafði lokið við gargið, leit ég á Albert þar sem hann lá í kuðli á uppáhalds peysunni sinni (sem er auðvitað mín peysa). Ég talaði blíðlega við hann, strauk honum á hausnum og bakinu, hvort sem það var til að róa hann eða sjálfa mig. Líklega bæði. Þetta virtist ekki hafa mikil áhrif á hann. Hann vaknaði, leit á mig, en titraði ekki. Það þarf ekki mikið til að hann fari að titra. Hann er bara 2,5 kg. Eins og þú veist, kæra dagbók. 

Það var líka pínu maus að finna út hvernig ég gæti leyft fólki að borga fyrir varninginn sem það vildi kaupa. Ég er ekki með kennitölu fyrir fyrirtæki og vil helst ekki nota mína eigin, svo kortagreiðslur eru ekki í boði. Til að stofna fyrirtæki þarf ég að safna hálfri milljón. Hvað verður um þá hálfu milljón veit ég ekki alveg – kannski get ég notað hana, kannski ekki. Ég vissi það einu sinni, en sú vitneskja er horfin. Má segja „horfin úr vitjum mínum“? Ég er að reyna að vitna í vitið mitt, sem er af skornum skammti eins og sjá/heyra má. En ég reyni. Reyni og reyni og reyni. Ég hef engan sérstakan áhuga á viðskiptum eða peningum. Svo það er ekki ýkja auðvelt að reyna við þetta. En ég reyni samt. 

Kormákur, (sonur minn, eins og þú veist, kæra dagbók) bíður spenntur eftir að ég búi líka til netverslun fyrir hann. Hann er með nýtt fatamerki sem hann vill setja á föt og selja. Við erum búin að panta fyrstu bolina og þeir koma um ágúst. Hann er nú þegar búinn að selja þá alla. Það gengur vel hjá honum.

Ég prófaði líka að hanna boli með málverki eftir mig á bakhliðinni og nafninu mínu að framan. Kormákur hvatti mig til þess og ég sló til. Þeir koma í byrjun september – beint frá Bandaríkjunum – úr lífrænni bómull.

Bottom line: undanfarið ár hef ég verið að æfa mig í úthaldi. Kormákur hefur kennt mér það óvænt, með eigin staðfestu. Hann hefur sýn – og hann fylgir henni. Alveg sama þó ég komi með endalausar hugmyndir sem mér finnst betri. Ég reyni aldrei að sannfæra hann. Ég nefni þær bara. Hann segir: „Nei, ég er á annarri braut sem ég er sáttur með.“ Og þá er málið dautt… þar til næsta hugmynd kemur.