Elior Vask

Stærð með ramma - H:32cm x B:32cm

Fígúran heitir hét Elior Vask. Enginn vissi nákvæmlega hvað hán gerði, bara að þegar síminn hringdi um miðjar nætur og ráðherrar fóru að hvísla í stað þess að tala, þá var Elior kallað inn.

Hán vann í neðanjarðarbyggingu undir borginni þar sem engir gluggar voru og loftið ilmaði alltaf örlítið af heitu ryki og gömlum rafmagnsvír. Verkefnið var einfalt í orði en ómögulegt í framkvæmd: að taka ákvarðanir sem enginn annar þorði að taka. Á hverjum morgni klæddi Elior sig í einkennisbúninginn með gylltu axlaskúfunum sem virtust þyngjast með hverju árinu. Hán rakaði höfuðið sjálft vegna þess að það sparaði tíma. Fjórar mínútur á dag urðu að tuttugu og fjórum klukkustundum yfir árið. Hán hugsaði svona um allt.Augun voru verst. Þau stoppuðu aldrei. Þau leituðu alltaf að mynstrum, hættum, lygum. Þegar fólk talaði við Elior fannst því eins og hán sæi í gegnum húðina á því og inn í hugsanirnar sem það hafði ekki enn mótað sér sjálft.

Elior svaf sjaldan meira en tvo tíma í senn. Á skrifborðinu lá alltaf kaldur tebolli og lítill miði með handskrifuðum orðunum:

„Ekki gleyma að þú ert líka manneskja."

Hán vissi ekki lengur hver hafði skrifað það. Kannski hán sjálft, á sérstaklega slæmum degi.Stærsta vandamálið var ekki vinnan sjálf. Ekki kreppurnar, hótanirnar eða leyniskjölin.

Heldur þögnin.

---

The figure is called Elior Vask. No one knew exactly what they did, only that when the phone rang in the middle of the night and ministers started whispering instead of speaking, Elior was called in.

They worked in an underground building under the city where there were no windows and the air always smelled faintly of hot dust and old electrical wire. The task was simple in theory but impossible in practice: to make decisions that no one else dared to make.

Every morning Elior put on the uniform with the golden shoulder tassels that seemed to grow heavier with each passing year. They shaved their head themself because it saved time. Four minutes a day turned into twenty-four hours over the year. They thought about everything like that.

Their eyes were the worst. They never stopped. They were always looking for patterns, dangers and lies. When people talked to Elior, they felt as if Elior could see through their skin and into the thoughts they hadn’t yet formed for themselves.

Elior rarely slept more than two hours at a time. On his desk was always a cold cup of tea and a small note with the handwritten words "Don’t forget that you are also a human being.” They no longer knew who had written it. Maybe they themself, on a particularly bad day. The biggest problem wasn’t the work itself. Not the crises, the threats, or the secret documents.

But the silence.