Elmar

Stærð: - H:34cm x B:18cm

Drengurinn heitir Elmar. Hann var tólf ára í þrjá daga. 

Elmar var þannig barn sem fullorðið fólk talaði um með mjúkri rödd. „Þessi strákur…” sagði fólk oft og brosti síðan án þess að klára setninguna. Hann var með furðulega rólega nærveru, af því að hann hafði raunverulegan áhuga á fólki og hlustaði eins og fólk skipti máli. Þegar amma hans talaði um liðagigtina sína horfði hann ekki í símann. Þegar litla systir hans sagði langa leiðinlega draumasögu um hest með þrjú nöfn hlustaði hann eins og hún væri að lesa upp þjóðsögu. Og þegar fólk grét varð hann aldrei vandræðalegur. Hann settist bara hjá því.

Á fermingardaginn hans rigndi svo mikið að presturinn sagði að Guð væri líklega bara með of mikið að gera. Elmar hló svo mikið að hann fékk hóstakast inni í kirkjunni. Hann fermdist í gulri hettupeysu undir kyrtlinum. Mamma hans varð smá stressuð yfir því.
En presturinn hvíslaði: „Guði finnst gulur fallegur.”

Eftir ferminguna sagði Elmar við litla frænda sinn að skýin væru líklega bara „hægfara hafragrautur himinsins.” Enginn vissi hvað það þýddi, en það varð samt setning sem fjölskyldan endurtók árum saman.

Svo einn daginn var hann bara… farinn.

Enginn í fjölskyldunni talar um það á sama hátt. Amma hans segir að hann komi stundum í drauma og lagi teppið yfir fæturna á henni. Systir hans segist finna lykt af rigningu og mandarínum þegar hún er mjög leið. Pabbi hans sér stundum gula hettupeysu út undan sér í eldhúsinu seint á kvöldin. Og skrýtnast af öllu: þegar einhver í fjölskyldunni er að ganga í gegnum erfiðan dag birtast litlar hvítar fjaðrir einhvers staðar inni í húsinu. Í skóm. Á baðherbergisgólfinu. Ofan í morgunkorninu einu sinni, sem var óþægilegt en líka eiginlega fallegt. Enginn reynir lengur að útskýra það. Því ef Elmar er engill, þá er hann svona engill sem myndi segja „æj þetta reddast” og stela frönskum kartöflum af disknum þínum á meðan hann passar upp á þig.

---

The boy’s name is Elmar. He was twelve for three days.

Elmar was the kind of child that adults would talk about in a soft voice. “This boy…” people would often say and then smile without finishing the sentence. He had a strangely calm presence, because he was genuinely interested in people and listened as if people mattered. When his grandmother talked about her arthritis, he didn’t look at the phone. When his little sister told a long, boring dream story about a horse with three names, he listened as if she were reading a folktale. And when people cried, he never got embarrassed. He just sat there.

On the day of his confirmation, it rained so much that the priest said that God was probably just too busy. Elmar laughed so hard that he had a coughing fit inside the church. He was confirmed in a yellow hoodie under his robe. His mother got a little stressed about it.

But the priest whispered, “God thinks yellow is beautiful.”

After his confirmation, Elmar told his little nephew that the clouds were probably just “the slow-moving porridge of the sky.” No one knew what that meant, but it became a phrase the family repeated for years.

Then one day he was just… gone.

No one in the family talks about it the same way. His grandmother says he sometimes comes to her in dreams and straightens the blanket over her feet. His sister says she smells like rain and tangerines when she’s really sad. His dad sometimes sees a yellow hoodie peeking out from under him in the kitchen late at night. And the strangest thing of all: when someone in the family is going through a hard day, little white feathers appear somewhere in the house. In shoes. On the bathroom floor. On top of the cereal once, which was unpleasant but also really beautiful. No one tries to explain it anymore. Because if Elmar is an angel, he's the kind of angel who would say "oh, this will work out" and steal french fries from your plate while he looks after you.