Leifar af samtali

Stærð: - H:18cm x B:34cm

Ég teiknaði þessa mynd eins og hún væri leifar af samtali, sem hún var að einhverju leyti. Ég hafði átt gott samtal fyrr um daginn en samtalið á þessari mynd er samt allt annað samtal. En hún kom samt út af hinu samtalinu sem ég átti fyrr um daginn. Ég veit ekki hvort þú skiljir hvað ég er að tala um en það er allt í lagi. Það er rosalega oft sem ég skil ekkert hvað fólk segir en ég brosi samt og læt sem ég skilji.

Glasið vinstra megin er bæði hálffullt og hálftómt, eftir því hver horfir. Ertu ‘já og’ manneskja eða ‘já en’ manneskja? Spyr glasið þar sem það stendur eitt og sér eins og einhver hafi farið frá því í miðri hugsun. Mynstrið utan á því minnir næstum á eitthvað erfðamynstur eða endurtekningu sem fólk tekur ekki eftir. Nema fólk eins og ég því við tökum eftir öllu. Þú getur spurt foreldra mína. 

Eplið í miðjunni varð eins konar tákn fyrir mannslíkamann. Það er einfalt, brothætt og tímabundið. Epli byrjar að rotna um leið og það er tínt, alveg eins og líkaminn byrjar að eldast um leið og hann fæðist. Það er eitthvað klassískt og næstum heilagt við það. Eins og í gömlum málverkum þar sem ávextir voru notaðir til að minna fólk á lífið, dauðann og tímann.

Vasinn með greininni er kannski það sem lifir lengst á myndinni. Greinin hefur verið slitin af tré en heldur samt áfram að standa upprétt í vatni, eins og lítil tilraun mannsins til að halda í lífið aðeins lengur.

Og svo er þarna þessi svarti garnbolti. Sem er grænn í alvörunni en þar sem ég notaði svartan penna varð garnið svart. Eins og svartnættið, þunglyndið sem skilur eftir sig garna-slóð eða dregur sig saman í einn hnikil sem er stundum flæktur og stundum svo mikið flæktur að það þarf utanaðkomandi hjálp til að leysa flækjuna.

Það má segja að hann er hugsunin sem hættir ekki. Kvíðinn. Minningin. Hugmyndin sem verður svo stór inni í höfðinu að hún breytist í hnút.

Mér finnst hann líka breyta allri myndinni. Án hans væri þetta rólegt kyrralíf. Með honum verður eitthvað órólegt undir niðri.

Myndin er táknmynd þess hvernig fólk reynir að skapa reglu og fegurð í kringum sig á meðan hugurinn er stundum algjör flækjupungur!

---

I drew this picture as if it were the remnants of a conversation, which it was to some extent. I had a good conversation earlier in the day, but the conversation in this picture is a completely different conversation. But it was still the result of the other conversation I had earlier in the day, sort of. I don’t know if you understand what I’m talking about, but that’s okay. There are a lot of times when I don’t understand what people are saying, but I smile anyway and pretend that I do.

The glass on the left is both half full and half empty, depending on who’s looking. Are you a ‘yes and’ person or a ‘yes but’ person? The glass asks as it stands alone as if someone walked away from it in the middle of a thought. The pattern on the outside of it almost resembles some genetic pattern or repetition that people don’t notice. Except for people like me, because we notice everything. You can ask my parents.

The apple in the middle became a kind of symbol for the human body. It’s simple, fragile and temporary. An apple begins to rot as soon as it is picked, just as the body begins to age as soon as it is born. There is something classic and almost sacred about it. Like in old paintings where fruit was used to remind people of life, death and time.

The vase with the branch is perhaps the longest-lived thing in the picture. The branch has been torn from the tree but still continues to stand upright in the water, like a small attempt by man to hold on to life a little longer.

And then there is this black ball of yarn. Which is really green but since I used a black pen the yarn turned black. Like the black night, the depression that leaves a trail of yarn or contracts into a single knot that is sometimes tangled and sometimes so tangled that it needs outside help to untangle the tangle.

In other words you could say it is the train of thoughts that doesn't stop. The anxiety. The memory. The idea that gets so big inside your head that it turns into a knot.

I also think he changes the whole picture. Without it, the picture would be a calm still life. With it, something unsettling happens underneath.

The picture is a symbol of how people try to create order and beauty around them while their minds are sometimes a fucking ballsack of a mess!