Renaissances gellan

Stærð með ramma: H:58cm x B:48

Þessi kona situr þarna eins og einhver hafi byrjað að mála mjög virðulegt hefðarkonuportrét og síðan smám saman misst áhugann á því að hlýða reglum. Fyrst kemur kjóllinn, perlufestin og þessi mjúka klassíska stelling sem segir manni að maður eigi líklega að taka myndina alvarlega. Svo tekur líkaminn bara sínar eigin ákvarðanir.

Hendurnar verða að löngum kolkrabbakenndum útlimunum sem flæða niður myndina eins og þær nenni ekki að stoppa þar sem venjulegar hendur eiga að enda. Þær líta út eins og þær geti bæði strokið þér um kinn og dregið þig niður á hafsbotninn ef þær eru í þannig skapi. Og svo er það hvíta stöff sínhvoru megin við höfuðið á henni sem virðist beinlínis vera hannað til að pirra fólk sem þarf að skilja allt.

Eru þetta vængir?
Eyru?
Tígó?
Mjúkt hold?
Andleg uppljómun?
Léleg ákvörðun?

Myndin svarar auðvitað engu af þessu vegna þess að hún hefur greinilega engan áhuga á að vinna með fólki sem þarf alltaf skýringar. Hún situr bara þarna og lætur áhorfandann svitna aðeins í eigin þörf fyrir merkingu.

Það er líka eitthvað dásamlegt við það hvað hún tekur mikið pláss. Hún er feit á hátt sem myndin afsakar ekki, útskýrir ekki, enda þarf ekkert að útskýra feitar konur. Hún er bara stór, mjúk og til staðar eins og drottning sem hefur aldrei á ævinni beðið um minni disk eða „betra sjónarhorn” þegar verið er að taka ljósmyndir af henni.

Og augnaráðið...

Þetta er augnaráð konu sem hefur hlustað á fólk tala mjög lengi og komist að þeirri niðurstöðu að flestir séu eiginlega bara að improvísera með miklu sjálfstrausti.

Litirnir gera myndina svo enn skrýtnari á besta mögulega hátt. Kjóllinn er næstum konunglegur, djúpur og dramatískur, meðan bleiku útlimirnir líta út eins og eitthvað sem hafi skriðið inn úr allt annarri mynd. Útkoman verður einhvers konar blanda af endurreisnarmálverki, fever dream og mjög sérviskulegri sjávarlíffræði.

Kannski er hún engill.
Kannski sjávarguð.
Kannski rík ekkja með mjög sérstakan fatastíl.
Kannski kona sem vaknaði einn morguninn og ákvað að mannslíkaminn hefði verið alltof takmarkaður hingað til.

Og satt að segja þarf ekkert að ákveða það.

Það er eiginlega fegurðin í myndinni. Ef þú spyrð mig. 

Hún neitar að verða þægileg. Hún neitar að vera alveg skiljanleg. Hún situr bara þarna í perlufestinni sinni með kolkrabbahendurnar sínar og lætur fólk glíma við eigin þörf fyrir skýrar línur og útskýranlega hluti.

Sem er mjög dónalegt af henni.

Og alveg frábært.

---

This woman sits there as if someone started painting a very respectable portrait of a traditional woman and then gradually lost interest in obeying the rules. First comes the dress, the pearl necklace, and that soft, classical pose that tells you that you should probably take the picture seriously. Then the body just makes its own decisions.

Her hands become long, octopus-like limbs that flow down the picture as if they don't care to stop where normal hands are supposed to end. They look like they could both stroke your cheek and drag you to the bottom of the ocean if they were in that mood. And then there's that white thing on each side of her head that seems designed to annoy people who need to understand everything.

Are those wings?
Ears?
A tigress?
Soft flesh?
Spiritual enlightenment?
Poor decision-making?

The painting, of course, doesn’t answer any of this because it clearly has no interest in working with people who always need explanations. It just sits there and makes the viewer sweat a little in its own need for meaning.

There’s also something wonderful about how much space she takes up. She’s fat in a way that the painting doesn’t excuse, doesn’t explain. Besides there is no need to explain fat women. She’s just big, soft, and present like a queen who has never in her life asked for a smaller plate or a “better angle” in a photoshoot.

And the look in her eyes...

It’s the look of a woman who has listened to people talk for a very long time and has come to the conclusion that most of them are really just improvising with great confidence.

The colors make the painting even weirder in the best possible way. The dress is almost regal, deep and dramatic, while the pink limbs look like something that has crawled in from a completely different painting. The result will be some kind of cross between a Renaissance painting, a fever dream and some very eccentric marine biology.

Maybe she's an angel.

Maybe a sea god.

Maybe a rich widow with a very particular style of clothing.

Maybe a woman who woke up one morning and decided that the human body had been far too limited up until now.

And honestly, there's no need to decide that.

That's really the beauty of the painting. If you ask me.

She refuses to be comfortable. She refuses to be completely understood. She just sits there in her pearl necklace with her octopus hands and makes people struggle with their own need for clear lines and explainable things.

Which is very rude of her.

And absolutely brilliant.