Ró

Stærð með ramma - H:42,4cm x B:32,4cm

Ró bjó í skóginum af sömu ástæðu og sumir eiga uppáhaldsstól. Þar leið henni vel. Hún vaknaði á morgnana þegar birtan fór að síast niður milli greinanna. Stundum borðaði hún bláber í morgunmat. Stundum gleymdi hún að borða morgunmat og fór beint að rölta um skóginn. Ró var ekkert sérstaklega dugleg. Hún var heldur ekkert löt. Hún bara hafði mjög sérstakt samband við tíma. Ef hún ætlaði að fara að sækja vatn gat það tekið tuttugu mínútur eða þrjá tíma eftir því hversu mörg áhugaverð laufblöð urðu á vegi hennar.

Einn daginn fann hún stein sem líktist brauðhleif. Hún varð svo glöð að hún bar hann með sér allan daginn. Daginn eftir fann hún annan stein sem líktist kartöflu. Þá fannst henni hún vera komin með heilan kvöldmat.

Ró hló mjög sjaldan upphátt. Þegar henni fannst eitthvað fyndið lokaði hún bara augunum og brosti aðeins. Eins og á myndinni.

Fólk sem gekk um skóginn sá hana stundum standa grafkyrra með sama svip. Margir héldu að hún væri að hugleiða. Í rauninni var hún yfirleitt að bíða eftir því að snigill kláraði að fara yfir stíginn. Ró hafði mikinn áhuga á sniglum. Henni fannst þeir eiga skilið meiri virðingu. Einn snigill hafði búið nálægt uppáhaldsstubbinum hennar í tvö sumur og hún var farin að kinka kolli til hans þegar hún gekk framhjá. Hann kinkaði aldrei til baka. Sambönd þurfa ekki alltaf að vera gagnkvæm, fannst Ró. Á haustin safnaði hún fallegustu laufblöðunum í litla hrúgu. Á veturna hlustaði hún á snjóinn detta. Á vorin fylgdist hún með fyrstu grænu sprotunum koma upp úr moldinni.

Hún átti engin stór markmið. Hún ætlaði ekki að sigra heiminn, stofna fyrirtæki eða verða fræg. Hún ætlaði að sitja á góðum stað í sólinni seinna um daginn.

Ró er mín stærsta fyrirmynd.

---

Calm lived in the forest for the same reason that some people have a favorite chair. She felt good there. She woke up in the morning when the light began to filter down between the branches. Sometimes she ate blueberries for breakfast. Sometimes she forgot to eat breakfast and went straight for a walk through the forest. Calm wasn't particularly hardworking. She wasn't lazy either. She just had a very special relationship with time. If she wanted to go get water, it could take twenty minutes or three hours, depending on how many interesting leaves she found in her path.

One day she found a stone that looked like a loaf of bread. She was so happy that she carried it with her all day. The next day she found another stone that looked like a potato. Then she felt like she had a whole dinner.

Calm very rarely laughed out loud. When she found something funny, she just closed her eyes and smiled a little. Like in the picture.

People walking through the forest would sometimes see her standing dead still with the same expression. Many thought she was meditating. In fact, she was usually waiting for a snail to finish crossing the path. Calm was very interested in snails. She thought they deserved more respect. One snail had lived near her favorite stump for two summers, and she had begun to nod at it when she walked past. He never nodded back. Relationships don’t always have to be mutual, Calm thought. In the fall, she gathered the most beautiful leaves into a small pile. In the winter, she listened to the snow fall. In the spring, she watched the first green shoots emerge from the soil.

She didn’t have any big goals. She didn’t plan to conquer the world, start a business, or become famous. She planned to sit in a nice spot in the sun later that day.

Calm is my biggest role model.