Símaleysi

Stærð: - H:34cm x B:18cm

Hann heitir Birkir af því að mamma hans sagði einu sinni að nafnið hljómaði eins og einhver sem myndi „redda sér”. Sem er fyndið, því Birkir er eiginlega alltaf pínu týndur.

Í morgun vaknaði hann of seint. Hann burstaði tennurnar með andlitskreminu sínu (óvart), fór í einn skó og einn sandala og hljóp út í strætó með skólatöskuna hálfopna eins og særðan fugl. Það var ekki fyrr en í stærðfræðitíma að hann fattaði það.

Síminn.

Heima.

Á eldhúsborðinu líklega. Við hliðina á hálfdrukkna kaffibollanum sem pabbi hans skilur alltaf eftir, mömmu hans til skemmtilega lítils ama og banana sem enginn vistist ætla að borða. Eða henda. Eða urða.

Allt í einu leið Birki eins og hann væri nakinn. Kennarinn var að tala um jöfnur. x + 4 = 12. En Birkir gat bara hugsað:

„Hvað ef einhver sendi mér skilaboð?”
„Hvað ef ég þarf að vita hvað klukkan er?”
„Hvað ef eitthvað gerist?”
„Hvað ef ég er bara… ekki til núna?”

Sem var auðvitað kjánalegt. Honum var alveg sama um símann mestallan daginn venjulega. Hann mátti ekki einu sinni vera í honum í tíma. Og frímínúturnar voru svo stuttar að maður náði varla að opna eitt meme áður en bjallan hringdi aftur.

En samt.

Vinstri höndin hans hélt áfram að leita í tóman vasann eins og líkaminn trúði ekki stöðunni sem elsku Birkir var í.

Í hádeginu sat hann einn með mjólkurfernuna sína og fannst eins og hann hefði misst útlim. Þá settist stelpa úr bekknum hjá honum. Hún hét Salka og tyllti niður appelsínu og tillti sér svo sjálfri gegnt honum. Og tók ekki upp símann sinn, ekki einu sinni til að taka mynd af appelsínunni sinni, þ.e hádegismatnum sínum, til að deila með heiminum.

„Þú lítur út eins og þú hafir misst útlim,” sagði hún.

„Síminn minn er heima.”

„Ó.”
Hún hugsaði sig um.
„Kannski er heilinn þinn bara vanur því að einhver sé alltaf að hvísla einhverju að þér.”

Birkir horfði á hana.

„Ha?”

„Síminn,” sagði hún og yppti öxlum. „Kannski verður maður skrítinn þegar það verður allt í einu hljótt.”

Þau sögðu ekkert í smá stund. Í fyrsta skipti þann dag tók Birkir eftir því að það var rigning úti. Þegar mjúk rigningin lenti á glugganum hljómaði það eins og einhver væri að steikja heiminn á mjög lágum hita. Hann tók líka eftir því að mjólkin hans var í laginu eins og lítið hús. Og að Salka borðaði appelsínur eins og reiður íkorni. Það var eiginlega soldið skondið.

Þegar hann kom heim seinna um daginn lá síminn nákvæmlega þar sem hann hafði ímyndað sér. Á eldhúsborðinu. Birkir tók hann upp. Sjö tilkynningar. Tvö TikTok. Eitt „hvar ertu?” frá vini sem hafði sent það í frímínútunum. Hann starði á skjáinn. Svo lagði hann símann aftur niður. Bara í smástund. Til að heyra rigninguna aftur.

---

This morning he woke up too late. He brushed his teeth with his facecream (accidentally), put on one shoe and one sandal, and ran out to the bus with his school bag half-open like a wounded bird. It wasn’t until math class that he realized it.

His phone.

At home.

Probably on the kitchen table. Next to the half-drunk cup of coffee that his dad always leaves behind, to his mom’s unrealistic , and a banana that no one seemed to want to eat. Or throw it away. Or bury.

Suddenly Birkir felt like he was naked. The teacher was talking about equations. x + 4 = 12. But all Birkir could think was:

“What if someone texted me?”

“What if I need to know what time it is?”

“What if something happens?”

“What if I’m just… not here right now?”

Which was silly, of course. He didn’t care about his phone most of the day. He wasn’t even allowed to have it on during class. And recess was so short that you could barely open a meme before the bell rang again.

But still.

His left hand kept reaching into his empty pocket as if his body couldn’t believe the position dear Birkir was in.

At lunch, he was sitting alone with his milkshake and felt like he had lost a limb. Then a girl from his class sat down next to him. Her name was Salka and she lowered down an orange and then herself across from him. And didn’t pick up her phone, not even to take a picture of her orange, her lunch, to share with the world.

“You look like you’ve lost a limb,” she said.

“My phone is at home.”

“Oh.”

She thought about it.

“Maybe your brain is just used to someone always whispering something to you.”

Birkir looked at her.

“Huh?”

“The phone,” she said and shrugged. “Maybe you get weird when it suddenly goes quiet.”

They didn’t say anything for a while. For the first time that day, Birkir noticed that it was raining outside. When the soft rain hit the window, it sounded like someone was frying the world on a very low heat. He also noticed that his milk was shaped like a small house. And that Salka was eating oranges like an angry squirrel. It was actually kind of funny.

When he got home later that day, his phone was exactly where he had imagined it. On the kitchen table. Birkir picked it up. Seven notifications. Two TikToks. One “where are you?” from a friend who had sent it during recess. He stared at the screen. Then he put the phone down again. Just for a moment. To hear the rain again.