Sóley

Stærð: - H:34cm x B:18cm

Þetta er Sóley.
Hún er átta ára, með blátt stjörnuspark í augunum og blóm sem vex beint upp úr hausnum á henni. Læknar reyndu einu sinni að útskýra blómið. Það gekk mjög illa. Einn sagði að þetta væri „óvenjulegur líffræðilegur útvöxtur.” Annar sagði að þetta væri líklega bara húfa sem hefði fest sig. Þriðji hætti í starfi og fór að kenna jóga á Spáni. Sóleyju sjálfri fannst þetta ekkert merkilegt. „Fólk vex með mismunandi hluti,” sagði hún alltaf. „Ég óx bara með blóm.”

Hún fæddist óvenju létt. Eins og líkaminn hennar væri ekki alveg sammála þyngdaraflinu. Þegar hún lærði að ganga virtist hún stundum hálfsvífa niður ganginn heima hjá sér. Mamma hennar sagði að hún hreyfði sig eins og teikning sem væri ekki alveg búin að ákveða hvort hún ætlaði að vera raunveruleg. Það skrítnasta við Sóleyju voru þó ekki beinin sem sáust í gegnum hana eða blómið á höfðinu. Heldur það að hún gat fundið þegar fólk var að fela sorg. Í leikskólanum settist hún alltaf hjá krökkunum sem sögðust vera „bara þreytt.”
Í grunnskóla spurði hún kennarann sinn einu sinni „Af hverju brosirðu alltaf með augunum slökkvum?” Kennarinn fór að gráta inni í kaffistofu korteri seinna.

Sóley skildi ekki alveg af hverju fullorðið fólk varð svona skrítið í kringum sannleikann. Henni fannst hlutirnir einfaldir, fólk brotnar stundum, fólk grær stundum og flestir eru miklu viðkvæmari en þeir þykjast vera.

Blómið hennar breyttist líka eftir því hvernig henni leið. Þegar hún var glöð varð það stórt og gult eins og sól. Þegar hún var hrædd lokaðist það saman eins og hnefi. Einu sinni þegar afi hennar dó féllu öll blöðin af því og fjölskyldan þagði í heila viku af hræðslu. Svo einn morguninn kom lítið nýtt brum. Það var þá sem mamma hennar fór að trúa því að blómið væri miklu frekar einhver tegund af áttavita en bölvun.

Núna gengur Sóley um heiminn á stórum fótum og örmjóum beinum eins og lítil mannleg plöntuteikning. Fólk starir stundum á hana á götunni. Hundar elska hana. Gamalt fólk brosir ósjálfrátt til hennar. Og sorglegt fólk andar aðeins dýpra þegar hún er nálægt.

Enginn veit alveg hvað hún er.

Kannski barn.
Kannski planta.
Kannski einhver lítil áminning frá alheiminum um að við séum öll brothættar verur að reyna að blómstra úr eigin beinagrind.

---

This is Sóley.

She is eight years old, with starlight in her eyes and a flower growing straight out of her head. Doctors once tried to explain the flower. It didn’t go very well. One said it was “an unusual biological growth.” Another said it was probably just a hat that had gotten stuck. A third quit their job and went to teach yoga in Spain. Sóleyja herself didn’t think it was anything special. “People grow with different things,” she always said. “I just grew a flower.”

She was born unusually light. As if her body didn’t quite agree with gravity. When she learned to walk, she sometimes seemed to float down the hallway in her house. Her mother said she moved like a drawing that hadn’t quite decided whether she wanted to be real. The strangest thing about Sóley, though, wasn’t the bones that showed through her or the flower on her head. She could tell when people were hiding their sadness. In kindergarten, she always sat with the kids who said they were “just tired.”

In elementary school, she once asked her teacher, “Why do you always smile with your eyes closed?” The teacher started crying in the cafeteria a short time later. Sóley didn’t quite understand why adults became so strange around the truth. She thought things were simple, sometimes people break, sometimes they heal and most people are much more sensitive than they pretend to be.

Her flower also changed depending on how she felt. When she was happy, it became big and yellow like the sun. When she was scared, it closed up like a fist. Once, when her grandfather died, all the leaves fell off and the family was silent for a whole week out of fear. Then one morning, a small new bud appeared. It was then that her mother began to believe that the flower was much more of a compass than a curse.

Now Sóley walks the world on big feet and skinny bones like a little human plant drawing. People sometimes stare at her on the street. Dogs love her. Old people smile at her involuntarily. And sad people breathe a little deeper when she's near.

No one really knows what she is.

Maybe a child.

Maybe a plant.

Maybe some small reminder from the universe that we are all fragile creatures trying to blossom from our own skeletons.