Teikning

Stærð: - H:34cm x B:18cm

Mér finnst þessi blýantsteikning áhugaverð vegna þess að ég er ekki endilega að reyna að teikna raunverulegan (realistic) líkama heldur er ég frekar að reyna að finna hann á meðan blýanturinn strýkur blaðið. Mér finnst eins og línurnar sýni hugsunarferlið mitt jafn mikið og lokaútkomuna. Ég leyfi mér að leita að forminu í stað þess að fela allar tilraunirnar.

Það er hreyfing í myndinni. Mér finnst eins og fígúran sé ekki alveg kyrr heldur föst á augnabliki milli jafnvægis og falls. Stellingin er bæði mjúk og dramatísk og mig langaði að ná þessari tilfinningu fyrir líkama sem er lifandi frekar en fullkomlega mótaður.

Ég valdi líka að hafa andlitið mjög einfalt og óskilgreint. Mér finnst það gera fígúruna meira að hugmynd eða tilfinningu en ákveðinni manneskju. Þá fær áhorfandinn meira pláss til að túlka sjálfur hver hún er eða hvað hún er að upplifa..

Mér finnst autt rýmið í kringum fígúruna líka mikilvægt. Það lætur hana standa eina með sjálfri sér, næstum eins og hún sé að æfa sig að vera til. Það er eitthvað viðkvæmt og óklárað við það sem mér finnst fallegt. Ég elska ókláruð verk. Verk í vinnslu og ferlið. Það segir oft svo miklu, miklu meira en fullkláruð verk sem eru oft of slípuð, til að vera sem fullkomnust. Þó að kláruð verk geti auðvitað líka verið dásamleg.

Að svo sögðu held ég að ef ég hefði unnið þessa teikningu meira, hreinsað allar línurnar eða skyggt hana mikið, þá hefði hún misst eitthvað af þessari hráu og lifandi orku. Fyrir mér liggur styrkleikinn einmitt í því að hún er ekki alveg fullkláruð. EN, kannski hefði hún verið miklu betri en hún er núna. Málið er að undanfarið hef ég ekki haft neina löngun í að teikna eða mála eða skapa eða gera neitt. Svo átti ég yndislegt samtal við besta vin minn um daginn og það gaf mér svo fallega ró í sálina og ég gat setið í núinu og bara teiknað á meðan kvöldsólin skein inn um stofugluggann. Það var þá sem þessi teikning varð til.

---

I find this pencil drawing interesting because I'm not necessarily trying to draw a realistic body, but rather trying to find it whilst the pencil strokes the paper. I feel like the lines show my thought process as much as the final result. I allow myself to search for the form instead of hiding all the experimentation.

There is movement in the image. I feel like the figure is not completely still but caught in a moment between balance and fall. The pose is both soft and dramatic and I wanted to get this feeling of a body that is alive rather than perfectly formed.

I also chose to keep the face very simple and undefined. I feel like it makes the figure more of an idea or a feeling than a specific person. Then the viewer has more room to interpret for themselves who she is or what she is experiencing.

I also think the empty space around the figure is important. It lets her stand alone by herself, almost as if she is practicing being. There is something fragile and unfinished about what I find beautiful. I love unfinished works. Works in progress and the process. It often says so much, much more than finished works that are often too polished, to be perfect. Although finished works can of course be wonderful too.

That said, I think that if I had worked on this drawing more, cleaned up all the lines or shaded it a lot, it would have lost some of this raw and living energy. For me, the strength lies precisely in the fact that it is not completely finished. BUT, maybe it would have been much better than it is now. The thing is, lately I have had no desire to draw or paint or create or do anything. Then I had a wonderful conversation with my best friend the other day and it gave me such a beautiful peace of mind and I was able to sit in the present and just draw while the evening sun shone through the living room window. That's when this drawing was created.