Það gekk verr eftir því sem á leið

Stærð með ramma - H:61,5cm x B:41,5cm

Mér finnst það svo oft vera þannig þegar ég ber mynd í hjarta mér, að ég leyfi mér að gera mér vonir, þá bráðna þær eins og snjór á sólardegi. Hugmyndir mínar, ský sem enginn getur klifrað upp í, hverfa svo oft í heitum andardrætti veruleikans.

Ég reyndi. Ég barðist með pensli og lit, reyndi að búa til heim sem var þegar til, inni í mér. En málningin,  hún hélt ekki við. Hún flaut undan mér eins og á. Litirnir snéru baki við mér og tóku yfir, þeirra eigin vilji, þeirra eigin tónn.

Ég stoppaði. Ég lagði niður vopn mín og byrjaði að hlusta með augunum, eins og maður hlustar á vindinn sem slær tjaldið í útilegunni. Sat og horfði, eins og ég væri gestur í eigin verki. Liturinn, þessi djúpi blái bakgrunnur, minnti mig á hafið sem kyssir ströndina án þess að vilja halda henni. Græni hatturinn sem krýnir höfuð mannsins, eins og blóm sem vex úr engri mold nema þeirri sem við höfum innra með okkur.

Hann blundaði, maðurinn í myndinni, með varir eins og þögul loforð. Hálsinn, gulleitur og langur eins og ljósgeisli, dró augun mín niður að brjósti hans sem var ekki brjóst heldur brúnn upprúllaður sandpappír, undarlegur og dularfullur. Þar rann rauður liturinn eins og blóð sem nærir lífið, en líka minnir á sár sem ekki sést.

Þegar ég hætti að reyna að stjórna og leyfði verkinu að tala, þá fæddist nýr heimur. Það var samtal, ekki einræði. Ég áttaði mig á því að verkið var tilbúið og það var ég líka. Því stundum er það  þannig þegar við gefumst upp, að eitthvað stærra og dýpra fær að fæðast. Eins og lífríki sem sprettur fram úr myrkrinu þegar við hættum að slökkva ljósin. Og ég varð sátt.

2024

---

It got worse with time

I often feel that when I carry a picture in my heart, I allow myself to hope, then they melt like snow on a sunny day. My ideas, clouds that no one can climb, so often disappear in the warm breath of reality.

I tried. I fought with paintbrush and color, tried to create a world that already existed, inside me. But the paint did not hold. It flowed away from me like a river. The colors turned their backs towards me and took over, their own will, their own tone.

I stopped. I put down my weapons and began to listen with my eyes, as one listens to the wind that blows on a tent in a camp. I sat and watched, as if I were a guest in my own work. The color, that deep blue background, reminded me of the sea that kisses the shore without wanting to hold it. The green hat that crowns a man's head, like a flower that grows from no soil but the one we have inside us.

He dozed, the man in the picture, with lips like silent words. His neck, yellowish and long as a ray of light, drew my eyes down to his chest, which was not a chest but a brown rolled-up sandpaper, strange and mysterious. There flowed the red color like blood that is close to life, but also reminds me of what is not seen.

When I stopped trying to keep some control and let the work speak for itself, a new world was born. It was a conversation, not a dictatorship. I realized that the work was ready, and so was I. Because sometimes it is when we give up that something bigger and deeper can be born. Like a living organism that springs out of the darkness when we stop turning off the light. And I became ok.